Miałem ostatnio dwie okazje, żeby zademonstrować swoją radykalną uczciwość:

1. Kilka dni temu kupowałem w kiosku świąteczne wydanie „Polityki” (cena 7,50 zł) i cukierki (3,00 zł). Podałem sprzedawcy banknot 20-złotowy, a ten wydał mi 11,10 zł. Mogłem w tym momencie odejść, ale coś mi tu nie pasowało. „Chyba Pan źle policzył” – powiedziałem i podsunąłem mu pod nos „Politykę”. W pierwszej chwili nie załapał, a potem zbladł. „Rzeczywiście, zupełnie nie zauważyłem, że nie kosztuje 5,90 zł jak zwykle. Dziękuję Panu” – odpowiedział wdzięczny, acz nieco zmartwiony. Po jego minie widać było, że wielu klientów przede mną albo nie zwróciło uwagi na zmianę ceny, albo było na bakier z arytmetyką, albo nie kultywowało radykalnej uczciwości…
2. Kilka tygodni temu „Politykę” kupowałem w Tesco i włożyłem ją do wózka, tam gdzie jest takie składane siedzonko dla dziecka. Przy kasie oczywiście zapomniałem o tym i wyjechałem ze sklepu z „ukradzionym” czasopismem. Dopiero pakując rzeczy do samochodu, zorientowałem się, że zapłaciłem o 5,90 zł za mało. Odstawiłem wózek, wziąłem „dowód zbrodni”, przekonałem zdziwionego ochroniarza, żeby wpuścił mnie wyjściem od razu do kasy i uregulowałem brakującą należność.

Dlaczego o tym piszę? Ponieważ sprzedawcy, kasjerzy i ochroniarze reagują zawsze pełnym zaskoczeniem, co świadczy o tym, że radykalna uczciwość nie jest w dzisiejszych czasach czymś powszechnym. A przecież daje tyle satysfakcji i niewiele kosztuje!

Z okazji nadchodzących Świąt życzę ci zatem kontynuowania wędrówki po ścieżce radykalnej uczciwości. Lub wejścia na nią. Przekonasz się, jakie to przyjemne!

Wielu ludzi utwierdza się w nielubieniu poniedziałku. Uważają pierwszy dzień tygodnia za zapowiedź udręki pod hasłem „byle do piątku”. Często taka perspektywa psuje im już niedzielne popołudnie i nie daje w nocy spać.

Dlaczego tak się dzieje?

Ponieważ oddają poniedziałkowi władzę nad sobą!

Pytają: „Co przyniesie nowy tydzień? Jakie troski, stresy i zmartwienia?”, zamiast zastanowić się, co sami chcieliby zaproponować poniedziałkowi, wtorkowi i wszystkim kolejnym dniom.

Czekają na czyjąś inicjatywę i z pełną frustracji rezygnacją oddają temu komuś odpowiedzialność za swoje życie.

Pamiętaj: za każdą rzecz na świecie ktoś jest odpowiedzialny.

Dotyczy to także twojego życia. Jeśli uchylasz się od wzięcia odpowiedzialności, weźmie ją ktoś inny, ale wówczas nie dziw się, że będzie działał zgodnie ze swoim, a nie twoim interesem. To chyba naturalne, nieprawdaż?

Mnie poniedziałek nie przeraża. Wiem, czym zamierzam go wypełnić. Jest zapalnikiem pozwalającym zainicjować realizację lub kontynuację moich projektów. Oczywiście nie mam monopolu na sukces i czasem coś idzie nie tak, jak sobie zaplanowałem, ale świadomość, że to ja mam władzę nad poniedziałkiem, a nie on nade mną, radykalnie zwiększa moją sympatię dla tego dnia.

A ty? Lubisz poniedziałek?