Tag: polityka

Wybaczaj Amerykanom

Wybaczaj Amerykanom ich gafy, bo wiele z nich wynika z ignorancji, a nie arogancji. Nie denerwuj się, gdy każdą sprawę starają się opisać, stosując bejsbolowe analogie. Żeby lepiej zrozumieć ich spojrzenie na świat przeczytaj artykuł „How not to be a cultural knucklehead in a global business world”. Znajdziesz w nim między innymi następujące wskazówki dla amerykańskich biznesmenów ruszających na podbój globu:

  1. Mylisz się, jeśli sądzisz, że różnica między Kanadyjczykami a Amerykanami polega tylko na tym, że Kanadyjczycy noszą cieplejsze płaszcze. Różnice kulturowe są znacznie większe. Ich władze mają inną strukturę, prowadzą odrębną politykę zagraniczną, kultywują inne tradycje, a historia ich kraju znacznie różni się od historii Stanów Zjednoczonych.
  2. Mylisz się, jeśli sądzisz, że w Brazylii mówi się po hiszpańsku. Brazylia została skolonizowana przez Portugalię i dlatego językiem urzędowym jest tam portugalski.
  3. Mylisz się, jeśli sądzisz, że należy mówić głośniej do ludzi z silnym obcym akcentem, żeby zrozumieli, co chcesz im powiedzieć. Ułatwiaj im zrozumienie twojego przekazu, używając poprawnego, prostego języka pozbawionego wyrażeń gwarowych i żargonu, a nie podnosząc na nich głos i krzycząc. To, że mówią z silnym akcentem, wcale nie oznacza, że mają kłopoty ze słuchem.

Polityczna mowa ciała

W „Polityce” z 8 kwietnia 2006 roku Mariusz Janicki i Wiesław Władyka w artykule „Sto dni Lecha Kaczyńskiego – w cieniu wielkiego brata” napisali:

„Istotna też była atmosfera i mowa ciała podczas spotkania z politykami Platformy. Lech Kaczyński wyszedł do Tuska, Rokity i Schetyny z kamienną twarzą, wolnym krokiem i tak podawał im dłoń, że wydawało się, iż nie można już podać jej mniej, poza tym odnosiło się wrażenie, że może kogoś z gości pominąć.”

Ulubione kontrataki

W dyskusji możesz użyć następujących, słownych kontrataków::

  • „To się niestety nie zgadza. Dlaczego pan nie uważał?”
  • „Pańskie stanowisko jest mi obce. Czy pan w ogóle chce mnie wysłuchać?”
  • „Zadziwiające pytanie. Czy oczekuje pan ode mnie odpowiedzi?”
  • „Dziwny pogląd. Czy cierpi pan z tego powodu?”
  • „Nie mogę się z tym zgodzić. Jak pan właściwie do tego doszedł?”
  • „Niestety, muszę przyznać, że pańska znajomość rzeczy w tym punkcie nie robi na mnie szczególnego wrażenia, a prawdę powiedziawszy – nie jestem o niej wcale przekonany. Bardzo możliwe, że brakuje panu po prostu intelektualnej osnowy…”

Na podstawie książki Zacker, Grantel „Do sukcesu przez mowę”.