„Do dwóch rzeczy żaden facet się nie przyzna: że nie umie dobrze prowadzić samochodu i że nie jest doskonałym kochankiem.” – Stirling Moss, kierowca wyścigowy
Tag: humor
Można? Można!
Można?
Można!
I niech nikt mi nie każe przykładać nitki do globusa. Ja i tak swoje wiem. Dobrze, że piloci Lufthansy czytają mojego bloga i przestali wreszcie latać okrężną drogą, o czym pisałem w moim wpisie Wstrząsająca prawda o Lufthansie. Z okazji najbliższej obniżki cen biletów lotniczych oczekuję wyrazów uznania i podziękowań na piśmie.
Śladami Pudziana
We wtorek, ku mojej uciesze, telewizja ABC nadała drugi odcinek „Tańca z Gwiazdami”. Dzięki temu mogłem przekonać się, że założyciel firmy Apple Steve Wozniak (o jego udziale w tym programie pisałem tu Ideał sięgnął parkietu) radzi sobie podobnie, jak w Polsce Mariusz Pudzianowski. Obydwaj zdecydowanie nie zostali stworzeni do tańca, ale publiczność lubi, kiedy człowiek z determinacją walczy z przeciwnościami losu. A Steve Wozniak ma dużo trudniej niż Pudzian, ponieważ jest starszy i prawie w ogóle niewysportowany. Przepraszam za paskudną jakość zdjęć, ale technicy w hotelu nie potrafią sobie poradzić z jakością dostarczanego do pokojów sygnału telewizyjnego.
- Oto Steve Wozniak z partnerką tuż przed występem.
- Podchodzi do partnerki, żeby zaprosić ją do tańca.
- Oboje krążą po parkiecie w radosnych pląsach.
- Efektowny pad końcowy: ideał rzeczywiście sięgnął parkietu.
- Teraz czas na opinie sędziów.
- I rozmowę za kulisami.
- Oceny jurorów są niskie, ale odzwierciedlają poziom tańca Steve’a.
- Steve Wozniak z partnerką był jedną z dwóch par nominowanych na podstawie ocen sędziów do wyeliminowania po pierwszym odcinku programu.
Tak jak w przypadku Pudziana, poziom tańca nie miał wpływu na decyzję widzów. Powodzenia Steve! Przed Tobą kolejny taniec! Pobić Mariusza nie dasz rady, ale widać, że się starasz.
Miasto grzechu
Jest takie miasto, w którego śródmieściu nie można zaparkować samochodu, żeby po powrocie nie zastać zatkniętej za wycieraczką lub uszczelką szyby ulotki przedstawiającej panią, która nie ma nic do ukrycia, i zachwalającej jakość usług tej pani i jej koleżanek. Z konsumpcją na miejscu lub na wynos.
W tym mieście zbudowano wiele budowli, które pasują do reszty jak pięść do nosa, na czele z pompatycznym Pałacem w samym centrum.
Na każdym narożniku można tu spożyć tłustego fast-fooda i popić go słodzonym, gazowanym, kolorowym płynem. A potem udać się do pobliskiego hotelu, żeby w kasynie pohazardować do woli.
Jak zapewne domyśliliście się, miastem, o którym piszę, nie jest Las Vegas, lecz Warszawa. A Las Vegas? No cóż, świat wszędzie kręci się wokół seksu i pieniędzy, więc jedyna różnica polega na skali.
W Las Vegas nie wtyka się ulotek za wycieraczki, tylko daje się je do ręki przechodniom na Stripie (czyli głównej ulicy miasta), bo odległości między parkującymi samochodami są zbyt duże, a i tak wszyscy wałęsają się po bulwarze, żeby zobaczyć tańczące fontanny przed Bellagio albo syreny Treasure Island.
W Las Vegas buduje się dużo i pompatycznie. Jest jednak nadzieja, że najnowsze projekty budowlane, mimo iż jeszcze większe, będą w lepszym guście. Wrażenie robi 350-metrowa wieża widokowa Stratosphere – najwyższy budynek na zachód od Missisipi.
Fast-foodów mnóstwo, ale jest też wiele restauracji oferujących bardziej wyszukaną kuchnię. A kasyn jeszcze więcej niż fast-foodów, tyle że wszystkie olbrzymie i podobne do siebie jak bracia bliźniacy.
Dlaczego więc Amerykanie nazywają Las Vegas miastem grzechu? Moim zdaniem chodzi o grzech nieumiarkowania w konsumpcji. Tego wszystkiego jest po prostu za dużo w jednym miejscu. No może za wyjątkiem toalet. Po raz pierwszy znalazłem się w okolicy, gdzie mimo przewalających się wielotysięcznych tłumów, ciągle coś jedzących i pijących, nie ma żadnego problemu ze skorzystaniem z czystej toalety. Dzięki temu ludzie nie sikają po klatkach schodowych i wszystko przyjemnie pachnie.
Nie odwiedzajcie Las Vegas, bo grzech zacznie wam się kojarzyć z ładnym zapachem.
BIZNES BEZ STRESU 