Tag: lektury

The Traveler’s Gift – cytaty (2)

A oto kolejne cytaty z książki Andy Andrewsa „The Traveler’s Gift”.

„Nie narzekam,” powiedziała Anna. „Tata mówi, że narzekanie jest taką samą czynnością, jak skakanie przez skakankę albo słuchanie radia. Możesz włączyć radio, ale możesz też go nie włączać. Możesz narzekać, ale możesz też i nie narzekać. Ja wybrałam nienarzekanie.” (101)

„Przed wojną, kiedy byłam małą dziewczynką, tata zabrał mnie w sobotę po południu do parku Het Vondel, żebym posłuchała, jak gra orkiestra. Pod koniec koncertu zza muzyków uniosły się ku niebu setki balonów – czerwonych, niebieskich, żółtych i zielonych. To było takie ekscytujące!
Pociągnęłam tatę za rękę i spytałam, ‚Tato, a jakiego koloru balon poleci najwyżej?’. A on odpowiedział, ‚Aniu, to nie kolor balonu jest najważniejszy. Różnicę robi to, co jest w jego wnętrzu.'”
(103)

The Traveler’s Gift – cytaty (1)

A oto kilka obiecanych cytatów z książki Andy Andrewsa „The Traveler’s Gift”.

„Niech słowa „to nie moja wina” już nigdy nie wydobędą się z twoich ust. Słowa „to nie moja wina” są wyryte na grobach ludzi ponoszących porażki od czasów, kiedy Ewa po raz pierwszy zatopiła swoje zęby w jabłku. Dopóki człowiek nie weźmie odpowiedzialności za to, gdzie się znalazł, dopóty nie jest w stanie ruszyć w dalszą drogę. Zła wiadomość jest taka, że przeszłość była w twoich rękach, ale dobrą wiadomością jest to, drogi przyjacielu, że przyszłość też jest w twoich rękach.” (28)

„Prawda jest prawdą. Nawet gdy tysiąc osób wierzy w coś głupiego, nadal jest to głupie! Prawda nigdy nie zależy od zgodności opinii. Zrozumiałem, że lepiej samotnie działać na rzecz prawdy, którą nosi się w sercu, niż kierować się gęganiem gęsi skazanych na przeciętność.” (80)

„Jeśli bardziej dbasz o to, co pomyślą o tobie inni, to znaczy, że bardziej ufasz ich poglądom niż swoim. Biedny to człowiek, którego przyszłość zależy od sądów i wyroków wydawanych przez innych. Zapamiętaj, że ten, kto boi się krytyki, umrze, nic w życiu nie zrobiwszy. (81)

„Panie, z pewnością widzisz, że twoi ludzie są na granicy swoich możliwości!”
Kolumb uśmiechnął się sztywno: „Widzę tylko ludzi nieznających jeszcze granic, do których mogą dotrzeć.”
(84)

„W konfrontacji z wyzwaniem, serce oddane sprawie szuka rozwiązań. Niezdecydowane serce szuka drogi ucieczki.” (86)

5 kultur plemiennych

Autorzy książki „Tribal Leadership” („Przywództwo plemienne”) Dave Logan, John King i Halee Fisher-Wright wyróżnili pięć kultur plemiennych występujących w organizacjach:

  1. „Świat jest do niczego”. Członkowie plemion na tym poziomie rozwoju są wyalienowani i jednoczą się w aktach przemocy i wandalizmu.
  2. „Moje życie jest do niczego”. Członkowie plemion na tym poziomie odnoszą wrażenie, że wszyscy wokół nich mają więcej władzy i dysponują większymi możliwościami niż oni. Łączą się w grupy wspólnego przeżywania własnej niedoli.
  3. „Jestem wspaniały”. Członkowie plemion na tym poziomie tworzą dwuosobowe relacje z innymi członkami plemienia w celu wykazania swojej wyższości. Często maskują te zabiegi „dowcipnymi wypowiedziami”, które tylko pozornie są dowcipami. Pielęgnowany jest etos „samotnego wojownika” na bardzo, bardzo Dzikim Zachodzie, jakim jest dana organizacja i jej otoczenie.
  4. „Jesteśmy wspaniali”. Członkowie plemion na tym poziomie szczycą się przynależnością do danej grupy i starają się wygrać walkę konkurencyjną z innymi plemionami (na przykład innymi firmami lub działami w firmie).
  5. „Życie jest wspaniałe”. Członkowie plemion na tym poziomie nie potrzebują przeciwnika do działania. Budują wspólnoty wyznające te same wartości i zjednoczone dążeniem do tego samego celu.

Daje do myślenia, nieprawdaż?

Możesz bezpłatnie zapoznać się z treścią tej książki i jednocześnie podszkolić swoją znajomość mówionego języka angielskiego, pobierając bezpłatną wersję czytaną ze strony „Free Tribal Leadership Audio Book from Zappos.com”.

The Traveler’s Gift

Wpadłem w prawdziwy ciąg anglojęzycznych lektur o tytułach zaczynających się na literę „T”. Po „Traffic” Toma Vanderbilta i „True Enough” Farhada Manjoo przeczytałem bestseller Andy Adrewsa „The Traveler’s Gift. Seven Decisions That Determine Personal Success”. Sądząc z notki na okładce, Andy Andrews to komik, autor, mówca, korporacyjny estradowiec, telewizyjny celebryta i zamiłowany wędkarz. Chałturnik, jednym słowem. I do tego o nieszczerym uśmiechu. Jestem mocno zgryźliwy, ponieważ, opierając się na entuzjastycznych recenzjach w księgarni Amazon, wiele obiecywałem sobie po tej lekturze. A tu banał za banałem. David Ponder, bohater opowiadania, to facet po czterdziestce, któremu świat wali się na głowę, bo stracił pracę i dopada go znienacka kryzys wieku średniego. Jadąc z nadmierną prędkością, wpada na drzewo i w śpiączce odbywa podróż w czasie, by spotkać się z sześcioma postaciami historycznymi oraz jednym archaniołem. Otrzymuje od nich drogowskazy na przyszłość i przestrogę, że jest ostatnim przedstawicielem zdemoralizowanej rasy ludzkiej, któremu miłosierny Bóg raczył dać szansę. Powiedzmy sobie szczerze: archanioł zastosował szantaż, mówiąc do Davida:

„Jesteś ostatnim podróżnikiem. Nie będzie już następnego. Otrzymałeś dar, który ma moc odmienienia losu twojej cywilizacji. Od tej chwili wszystko zależy od ciebie.” (163)

Zastanawiam się, czy manipulowanie Davidem to słuszna metoda nawracania ludzkości. Czy nie byłoby prościej skinąć palcem i wyłączyć wszystkim ludziom bit grzechu? Bylibyśmy wówczas grzeczni i mili z natury, a nie z przymusu…

To tyle na temat tego, niepolecanego przeze mnie, bestselleru. Inne cytaty z tej książki zostawiam na później, niosą bowiem w sobie prawdziwie pozytywne przesłanie i mogłyby skrzeczeć dysonansem w tym wpisie.