Guy Kawasaki sporządził następującą listę siedmiu wskazówek, jak sobie radzić z dupkami:

1. Miej nadzieję, że będzie dobrze, ale spodziewaj się najgorszego. Jednym z najbardziej przykrych aspektów obcowania z dupkami jest to, że zawsze sprawiają ci zawód, przez co nieustannie podają w wątpliwość twoją wiarę w kondycję ludzkości. Obniżenie oczekiwań pozwoli ci zmniejszyć poziom rozczarowania. Nie ograniczaj się jednak tylko do obniżania oczekiwań, bo staniesz się cynikiem (po czym dołączysz do grona dupków). Miej nadzieję, że zdarzy się coś wspaniałego.
2. Rozwiń w sobie pewną obojętność i niezależność emocjonalną. Profesor Robert Sutton jest być może jedynym autorem, który ma odwagę twierdzić, że obojętność i brak zaangażowania emocjonalnego mogą być pożyteczne w miejscu pracy. Jeśli tylko taka postawa pozwoli ci przetrwać, nie masz innego wyjścia. Mówiąc inaczej – nie daj się dupkom.
3. Szukaj małych zwycięstw. One dadzą ci napęd do podążania naprzód. Większość dupków szczyci się pełnym panowaniem nad sytuacją i absolutną dominacją. Każde zwycięstwo, nawet niewielkie, będzie w tym kontekście satysfakcjonujące. Bądź pewien, że małe zwycięstwa często pozwalają wygrać całą wojnę.
4. Nie wystawiaj się. Zrób wszystko, co możesz, żeby ograniczyć liczbę okazji, kiedy musisz obcować z dupkami. Oznacza to konieczność stworzenia enklaw „bezpieczeństwa, wsparcia i zdrowego rozsądku” (jak to określił profesor Sutton). Na przykład w szpitalu schronem bezpieczeństwa przed dupkowatym lekarzem może być pokój pielęgniarek.
5. Obnaż ich. Profesor Sutton opisał w swoim blogu czterostopniową skalę dupkowatości (od 0 do 3) stosowaną przez jedną z menedżerek w pewnej firmie komputerowej. Menedżerka ta miała zwyczaj wskazywać na osobę, która właśnie zachowała się jak dupek, i podnosić do góry jeden, dwa lub trzy palce zgodnie z następującą klasyfikacją:
   • 1 = Jesteś normalną osobą, która czasami zaznacza swój autorytet przy omawianiu szczególnie istotnej dla siebie sprawy, ale w większości przypadków nie zachowujesz się w sposób konfrontacyjny.
   • 2 = Zwykle zaznaczasz swój autorytet w niekonfrontacyjny sposób, z rzadka postępujesz jak dupek, ale czujesz się potem okropnie i zdarza ci się przeprosić (najprawdopodobniej musisz też zwierzyć się komuś, żeby uspokoić swoje sumienie).
   • 3 = Zwykle zachowujesz się jak dupek i albo tego nie dostrzegasz, albo sprawia ci to przyjemność.

   0 w tym systemie znaczy, że jesteś miłą, lecz mało aktywną osobą, o której nikt nie powie złego słowa i której nikt nigdy nie nazwie dupkiem.
   Jeśli jesteś pewien swojej pozycji zawodowej, obnażanie dupków jest najlepszą bronią, jaką możesz z nimi walczyć.

6. Zmniejsz napięcie i reedukuj. To podejście stosuje się do tych dupków, którzy nie są „chronicznymi”, „dyplomowanymi” lub „ekstremalnymi” dupkami. Polega ono na spokojnej reakcji na nieprzyjazne zachowanie (zamiast odpowiedzi agresją lub strachem) i podjęciu próby wytłumaczenia tej osobie, dlaczego jej postępowanie jest niestosowne.
7. Staw im czoło. To śmieszne, ale stawienie czoła dupkom zwykle nie jest takie straszne. Pewnego razu Guy Kawasaki, jako pracownik Apple uczestniczył wraz z jednym z wysoko postawionych menedżerów firmy w spotkaniu z agencją reklamową. Jej przedstawiciel pokazał nową reklamę telewizyjną i chciał przekazać jej kopię zarówno menedżerowi, jak i Guyowi. Menedżer zaoponował, a zdziwiony Guy spytał: „Nie ufasz mi?”. Menedżer odpowiedział: „Tak, nie ufam.”, na co Guy odpalił: „W porządku, ja tobie też nie ufam.” I co się stało? Nic. Następnego dnia słońce wstało jak zwykle, a rodzina Guya w dalszym ciągu go kochała.

Na podstawie „Book Review: The No Asshole Rule by Robert Sutton” Guya Kawasaki.

Guy Kawasaki sporządził następującą listę dziesięciu wskazówek, jak nie stać się dupkiem:

1. Staw czoło przeszłości. Przeszłość jest dobrym wskaźnikiem przyszłych zachowań. Czy – na przykład – znęcałeś się w szkole nad słabszymi? Jeśli twoi rodzice i rodzeństwo byli dupkami, być może ty też zaraziłeś się tą chorobą. Zrozumienie i przyznanie się przed sobą do tego, że jesteś dupkiem stanowi pierwszy krok terapii, bez którego wyleczenie jest niemożliwe.
2. Nie sprawiaj, by inni czuli się zastraszeni, upokorzeni, osłabieni, czy lekceważeni. Jeśli widzisz, że takie są efekty twojego postępowania, czas się zmienić.
3. Nie znęcaj się nad słabszymi. Jednym z objawów bycia dupkiem jest poniżające traktowanie urzędników, pracowników obsługi czy kelnerów.
4. Od początku wystrzegaj się dupkoholizmu. Najprostszym sposobem na to, żeby nie stać się dupkiem, jest wystrzeganie się tego od początku. Jeśli pofolgujesz sobie i popadniesz w nałóg, później trudno będzie ci się wyzwolić z przyzwyczajeń.
5. Odejdź i trzymaj się z daleka. Nie obawiaj się odejść z organizacji, gdy sytuacja staje się nieciekawa. Jest mało prawdopodobne, że uda ci się zmienić dupków w porządnych ludzi. Prędzej ty stoczysz się do ich poziomu.
6. Traktuj dupkowatość tak, jak inne choroby zakaźne. Jeśli masz choć trochę przyzwoitości, gdy jesteś chory, ograniczasz kontakty z innymi osobami, żeby ich nie zarazić. Rób podobnie, jeśli zachowujesz się jak dupek – obcując z innymi nie tylko szkodzisz sobie, ale także uczysz ich, że w dupkowatości nie ma nic złego.
7. Skup się na strategii win-win (wszyscy wygrywają). Dzieci (zarówno te małe, jak i duże) sądzą, że świat to gra o sumie zerowej. Gdy inne dziecko bawi się wozem strażackim, ty nie możesz. W miarę dorastania uświadamiasz sobie, że życie nie musi prowadzić do rozwiązań wygrany-przegrany – chyba że jesteś dupkiem.
8. Zacznij dostrzegać dziedziny, w których nie jesteś najlepszy. Myślenie, że jest się mądrzejszym, szybszym, przystojniejszym, zabawniejszym i w czym tam jeszcze lepszym od innych, przemienia ludzi w dupków. Zaś myślenie, że wcale nie jesteś lepszy, a może nawet nieco gorszy, pozwala zachować miłą w obcowaniu skromność.
9. Skup się na tym, co cię czyni podobnym do innych, a nie na różnicach. Jeśli tylko skoncentrujesz się na tym, jak zbieżne są twoje cele, pragnienia i pasje z celami, pragnieniami i pasjami innych ludzi, natychmiast zaczniesz podążać w kierunku przeciwnym do wszystkich dupków. Przecież nie mógłbyś pogardzać osobami, które są ci tak bliskie!
10. Powiedz sobie: „Mam wystarczająco dużo rzeczy (pieniędzy, zabawek, przyjaciół, samochodów itp.) Niezadowolenie i zawiść są głównymi przyczynami tego, że ludzie stają się dupkami. Jeśli czujesz się szczęśliwy, nie masz powodów, żeby wdeptywać innych w ziemię.

Na podstawie „Book Review: The No Asshole Rule by Robert Sutton” Guya Kawasaki.