Jakiś czas temu na łamach Biznesu Bez Stresu przedstawiłem skrótowe, jednozdaniowe charakterystyki najważniejszych nurtów filozoficznych i wyznałem, że jestem absurdystą. Czyli zwolennikiem poglądu, że istnieje podstawowa sprzeczność między bezsensownością wszechświata a ludzkim poszukiwaniem sensu i że tę sprzeczność należy zaakceptować, a nie z nią walczyć. Że nie warto szukać sensu tego wszystkiego (42), bo nie ma czego szukać.
Work-life balance
Spytaj dowolną kołczynię albo kołcza, co jest najważniejsze w życiu. Natychmiast ci odpowie, że work-life balance, czyli równowaga między pracą a życiem. Tak jakby praca nie była życiem… No i oczywiście ta kołczyni albo ten kołcz zaraz ci zaoferuje ekskluzywny kołczing za parę tysiączków. Tak jakby mogła albo mógł zdjąć z twoich barków to, co cię wytrąca z równowagi. Akurat! Guzik może! Tymczasem ja za chwilę całkiem za darmo zdradzę ci sekret, jak naprawdę osiągnąć w życiu równowagę. Czytaj uważnie, bo nie będę dwa razy powtarzał.
Liderzy, fachowcy i cała reszta kontra sztuczna inteligencja
Przeglądałem ostatnio – wydaną w w 2009 roku (a w Polsce w 2010 roku) – książkę „Wielkie umysły programowania” (autorzy Federico Biancuzzi i Shane Warden). Zawiera ona wywiady z twórcami najpopularniejszych języków programowania. Ivar Jacobson, współtwórca języka modelowania UML, powiedział w pewnym momencie coś bardzo ważnego, szczególnie teraz – w dobie gwałtownego rozprzestrzeniania się skutecznych narzędzi wspomagających ludzką pracę:
Pomoc przez nic-nie-robienie
Bardzo często rodzice wyręczają dzieci, a szefowie pracowników. Najpierw zlecają im wykonanie jakiegoś zadania, a potem, widząc, że zleceniobiorcy sobie nie radzą, wyręczają ich albo wyznaczają kogoś innego, żeby „dokończył”. „Dokończył” coś, co być może w ogóle nie zostało zaczęte. To wyręczanie wydaje się pragmatyczne, bo przecież posuwa sprawy do przodu, ale na dłuższą metę utrwala postawę nieodpowiedzialnej bezradności u dzieci i u podwładnych. Jak zatem postępować? Co robić?
BIZNES BEZ STRESU 