Zapewne znasz Tetris – jedną z najpopularniejszych w swoim czasie gier komputerowych, która polega na układaniu na dnie studni spadających klocków tak, aby powstawały warstwy złożone z kwadratów o tym samym kolorze. Każda wypełniona warstwa jest usuwana, za co gracz zdobywa kolejne punkty. Gra kończy się wtedy, gdy sterta niepoukładanych klocków sięga wlotu do studni.

Idea Tetris to w dużej mierze idea metody GTD (Getting Things Done) Davida Allena:

• wlot studni to skrzynka spraw przychodzących;
• spadanie klocków to metafora analizy spraw (identyfikacja kształtu klocka) i ich porządkowania (obracanie i przemieszczanie klocka w celu dopasowania go do leżących już na dnie warstw);
• dno studni to archiwum i listy, gdzie umieszczasz sprawy (klocki) tak, żeby jak najlepiej wpisywały się w bieżącą sytuację i tworzyły układ ułatwiający dopasowanie następnych klocków;
• studnia zapełniona chaotycznie ułożoną stertą klocków to wynik pozostawiania rzeczy gromadzących się w skrzynce spraw przychodzących samym sobie. To koniec gry, a w życiu to brak możliwości ruchu w wyniku totalnego przytłoczenia wyzwaniami, jakich dostarcza nam każdy dzień.

Przez twoje życie przepływa strumień spraw. W zależności od stosunku liczby i wagi spraw wpływających do liczby i wagi spraw wypływających (czyli załatwionych) możemy wyróżnić następujące sytuacje:

1. Topisz się, gdy liczba spraw wpływających znacznie przewyższa liczbę spraw załatwianych. Zabójcze.
2. Toniesz, gdy liczba spraw wpływających nieco przewyższa liczbę spraw załatwianych. Na dłuższą metę nie do wytrzymania.
3. Jesteś w równowadze, gdy liczba spraw wpływających jest równa liczbie spraw załatwianych. Przyjemne, ale kruche. Łatwo znienacka zostać wytrąconym z równowagi, gdy poziom wody się podnosi.
4. Płynnie żeglujesz, gdy liczba spraw wpływających jest nieco mniejsza od liczby spraw załatwianych. Bez trudu możesz obierać i utrzymywać dogodny kurs.
5. Dryfujesz, gdy liczba spraw wpływających jest znacznie mniejsza od liczby spraw załatwianych. Ten przypadek obejmuje dwie skrajne sytuacje: albo nic nie robisz, albo jesteś mistrzem efektywności.

Na podstawie „The productivity I/O sweet spot, or Why balance is a bad thing”.

Zanim weźmiesz się do roboty, zastanów się chwilę i postaraj się zobaczyć pożądany efekt końcowy swoich działań. Zapisz tę wizję i pierwszy krok, jaki powinieneś zrobić w kierunku jej urzeczywistnienia.

Nikt rozsądny nie rozpoczyna przecież budowy domu od kupienia trzech palet cegieł. Najpierw należy zrobić projekt, a dopiero potem wiadomo, ile tych cegieł będzie potrzeba.