Miesiąc: Kwiecień 2008

Co cię zajmuje? Czym się zajmujesz?

David Allen snuje ostatnio rozważania na temat rozróżnienia pomiędzy sprawami, którymi chcesz się zajmować, a sprawami, które ciebie zajmują. W pewnym sensie rozróżnienie to stanowi sedno metody GTD (Getting Things Done). Im lepiej widzisz tę różnicę, tym skuteczniej podejmujesz decyzje dotyczące priorytetów twojego działania.

Innymi słowy: musisz zapanować nad sprawami, które ciebie zajmują, żeby zająć się sprawami, którymi chcesz się zająć.

Miejsce dla eksperta

„Jeśli uczestniczysz w zebraniu, zajmij miejsce przeznaczone dla eksperta. W każdej sali są cztery takie miejsca. Ekspert siada zawsze w jednym z narożników audytorium: w pierwszym rzędzie z lewej lub prawej strony lub w ostatnim rzędzie z lewej lub prawej strony. Dzięki temu, gdy wstanie, żeby wygłosić swoją opinię, wszyscy będą mogli go zobaczyć i zapamiętać.” – Fred Gleeck

Elsom Eldridge Jr. & Mark L. Eldridge „How To Position Yourself As The Obvious Expert” (65)

Pokarani nagrodami

W 1999 roku Alfie Kohn opublikował ważną książkę „Punished by Rewards”, w której zwrócił uwagę na fakt, iż wszystkie systemy motywacyjne odwracają uwagę pracowników od nieodłącznego sensu, celu, spełnienia i radości towarzyszących aktywności. Płacąc komuś za zrobienie czegoś (lub skupiając jego uwagę na płacy jako głównym czynniku motywującym do pracy), mówisz mu: „Nie angażuj się w to przedsięwzięcie, ponieważ nie ma ono dla ciebie głębszego znaczenia i sensu. Daruj sobie. Zrób to dla pieniędzy.”

[…]

Kohn opisuje ciekawy eksperyment spoza obszaru biznesu. Wzięły w nim udział dwie grupy dzieci, które dostały zabawki do zabawy. Pierwsza grupa po prostu bawiła się zabawkami, natomiast drugą grupę zachęcano do zabawy za pomocą lodów, cukierków i innych łakoci. Po pewnym czasie zaprzestano rozdawania dodatkowych nagród. Dzieci z pierwszej grupy kontynuowały zabawę, podczas gdy dzieci z drugiej grupy przestały bawić się zabawkami, ponieważ ich uwaga była skupiona na nagrodach, a nie na zabawie.

David Maister „Strategy and the Fat Smoker” (110-111)