Wpadłem w prawdziwy ciąg anglojęzycznych lektur o tytułach zaczynających się na literę „T”. Po „Traffic” Toma Vanderbilta i „True Enough” Farhada Manjoo przeczytałem bestseller Andy Adrewsa „The Traveler’s Gift. Seven Decisions That Determine Personal Success”. Sądząc z notki na okładce, Andy Andrews to komik, autor, mówca, korporacyjny estradowiec, telewizyjny celebryta i zamiłowany wędkarz. Chałturnik, jednym słowem. I do tego o nieszczerym uśmiechu. Jestem mocno zgryźliwy, ponieważ, opierając się na entuzjastycznych recenzjach w księgarni Amazon, wiele obiecywałem sobie po tej lekturze. A tu banał za banałem. David Ponder, bohater opowiadania, to facet po czterdziestce, któremu świat wali się na głowę, bo stracił pracę i dopada go znienacka kryzys wieku średniego. Jadąc z nadmierną prędkością, wpada na drzewo i w śpiączce odbywa podróż w czasie, by spotkać się z sześcioma postaciami historycznymi oraz jednym archaniołem. Otrzymuje od nich drogowskazy na przyszłość i przestrogę, że jest ostatnim przedstawicielem zdemoralizowanej rasy ludzkiej, któremu miłosierny Bóg raczył dać szansę. Powiedzmy sobie szczerze: archanioł zastosował szantaż, mówiąc do Davida:

„Jesteś ostatnim podróżnikiem. Nie będzie już następnego. Otrzymałeś dar, który ma moc odmienienia losu twojej cywilizacji. Od tej chwili wszystko zależy od ciebie.” (163)

Zastanawiam się, czy manipulowanie Davidem to słuszna metoda nawracania ludzkości. Czy nie byłoby prościej skinąć palcem i wyłączyć wszystkim ludziom bit grzechu? Bylibyśmy wówczas grzeczni i mili z natury, a nie z przymusu…

To tyle na temat tego, niepolecanego przeze mnie, bestselleru. Inne cytaty z tej książki zostawiam na później, niosą bowiem w sobie prawdziwie pozytywne przesłanie i mogłyby skrzeczeć dysonansem w tym wpisie.