Dziś w Biznesie Bez Stresu samo mięso: diagnostyczno-terapeutyczny załącznik do przełomowego artykułu profesora Zygfryda Spokojnego i doktora Jana Nudniewicza. Załącznik ten składa się z trzech części: autodiagnozy ZNL, wstępnej autoterapii ZNL i autoterapii podtrzymującej ZNL. Zapraszam nie tylko do lektury, ale i do samodzielnych eksperymentów.

Zespół Nadmiernego Lenistwa (ZNL): Nowe spojrzenie na rzekomą „niechęć do pracy”

AUTORZY

prof. Zygfryd Spokojny, Instytut Inercji Mentalnej
dr Jan Nudniewicz, Centrum Bierności Klinicznej

Załącznik A. Skrypt sesji diagnostyczno-terapeutycznej „Obudź w sobie lenia i połóż się razem z nim”

WSTĘP

Niniejszy skrypt diagnostyczno-terapeutyczny jest kluczowym elementem metody Lenistwa Intencjonalnego opracowanej przez prof. Zygfryda Spokojnego. Pacjent jest prowadzony trzyetapową ścieżką Zdiagnozuj-Zaakceptuj-Zaniechaj (ZZZ) od życia wypełnionego niezliczonymi aktywnościami do ostatecznego spoczynku mentalnego. Dzięki temu jego przebodźcowana dusza zostaje uwolniona od imperatywu działania, w szczególności w obszarze rozwoju osobistego.

AUTODIAGNOZA ZNL

Autodiagnozę ZNL można przeprowadzić samodzielnie za pomocą następujących testów:

• Test Spontanicznego Zaniechania (TSZ)
  1. Zamknij oczy.
  2. Pomyśl o pracy.
  3. Jeżeli pojawiło się westchnięcie, ziewnięcie lub wewnętrzne „meh”, to znaczy, że masz ZNL. Gratulacje!
• Test Martwego Krzesła (TMK)
  1. Usiądź na krześle i w kompletnej ciszy przez co najmniej pięć minut nie podejmuj żadnego działania.
  2. Jeśli w tym czasie nie odczułeś niepokoju ani wyrzutów sumienia, masz ZNL. Wyrazy uznania!
• Test Pytań Kontrolnych (TPK)
  1. Czy kiedy słyszysz „Działaj!”, twoje ciało się cofa?
  2. Czy planujesz tylko drzemki i jedzenie?
  3. Czy uważasz, że nicnierobienie to forma sztuki?
  4. Jeśli choć na jedno z powyższych pytań odpowiedziałeś TAK, masz ZNL. Jeśli odpowiedziałeś TAK na wszystkie pytania, jesteś Mistrzem ZNL. Wielkie gratulacje!

WSTĘPNA AUTOTERAPIA ZNL

Wstępna autoterapia ZNL polega na codziennym wykonywaniu poniższych ćwiczeń aż do całkowitego zaniku wszelkiej chęci do niezdrowej aktywności, czyli zgodnie z tezą metody Lenistwa Intencjonalnego – każdej aktywności.

• Oddech Nadakceptacji (ONA)
  1. Wdech przez nos (3 sekundy) – z intencją: „I tak nie warto…”.
  2. Zatrzymanie powietrza (6 sekund) – z wizualizacją celów, które roztapiają się niczym kostki czekolady na słońcu.
  3. Wydech przez usta (9 sekund) – z dźwiękiem „pfffffff” symbolizującym ulatujące ambicje.
  4. Po trzech powtórzeniach połóż się na chwilę i pomyśl, jak mało to dało.
• Manifestacja Aktywnego Nicnierobienia (MAN)
  1. Zapamiętaj: „Czasami trzeba coś zrobić, żeby naprawdę nic nie robić”.
  2. Powtarzaj na głos, trzymając w lewej ręce kubek herbaty i patrząc w jeden punkt: „Nic nie robię. Nic nie robię z pełnym zaangażowaniem. Nie ruszam się i już. Moje ciało odpoczywa i mój umysł odpoczywa, a moja dusza wreszcie siedzi, zamiast biec”.
  3. Kiedy wypijesz herbatę, zrób sobie następną i powróć do ćwiczenia. Nie pij kawy i napojów energetycznych, ponieważ pobudzają one organizm do działania i niweczą efekty autoterapii.
• Krąg Bezczynności (KBC)
  1. Usiądź w ciszy.
  2. Patrz w jeden punkt przez 6 minut.
  3. Jeśli pojawi się myśl o działaniu, zignoruj ją – to mentalny spam.
  4. Jeśli pojawi się myśl o zignorowaniu myśli, też ją zignoruj.
• Akceptacja Bezczynności (ABC)
  1. Wyobraź sobie świat, w którym nikt nie chce od ciebie niczego.
  2. Wyobraź sobie siebie jako człowieka świadomie bezczynnego.
  3. Uświadom sobie, że jesteś dokładnie tam, gdzie powinieneś być, czyli nigdzie.
• Rytuał Ostatecznego Zaniechania (ROZ)
  1. Rozłóż ręce w geście rezygnacji.
  2. Powiedz: „Nie muszę. Nie chcę. Nie będę”.
  3. Połóż się i zamknij oczy.

AUTOTERAPIA PODTRZYMUJĄCA ZNL

Po wstępnym intensywnym treningu zgodnie z powyższą procedurę autoterapeutyczną, stan akceptacji należy podtrzymywać za pomocą codziennych ćwiczeń wzmacniających takich jak:

• rytmiczne techniki oddechowe – np. Oddech Lenia (rytm 1-7-1: 1 sekunda wdech, 7 sekund bez ruchu, 1 sekunda wydech);
• afirmacje pasywne – np. „Nie muszę. Nie chcę. Nie będę”;
• regularne sesje aktywnego nicnierobienia – np. godzinna sesja bezmyślnego patrzenia w sufit poprzedzona wyobrażeniem sobie wszystkich obowiązków i ich zignorowaniem;
• codzienny rytuał zaniechania – minimum 6 minut w absolutnej ciszy i bezczynności, najlepiej w pozycji horyzontalnej.

Najważniejszym elementem autoterapii podtrzymującej jest konsekwentne praktykowanie rytuału zaniechania. Nie można go przedawkować, więc warto powtarzać go jak najczęściej – nawet co godzinę. Taka regularna manifestacja pełnego zjednoczenia z brakiem działania poprzez głębokie nicnierobienie przekształca się z czasem w tzw. świadomą inercję, która wprowadza ciało i umysł w stan najwyższego ukojenia.

Alternatywnie, jeśli reżim godzinowy jest dla pacjenta zbyt wyczerpujący, bezczynność można wpisać w rytm ultradialny 90/20, charakterystyczny dla wszystkich organizmów żywych w stanie czuwania. Standardowo składa się on z około 90 minut zwiększonej aktywności, po których następuje około 20 minut obniżonej energii. Odwracając ten cykl, należy przez 90 minut pozostawać w świadomiej bezczynności, a następnie – dla odpoczynku – coś porobić przez 20 minut. W miarę nabierania wprawy można stopniowo skracać czas aktywności aż do jego całkowitego wyzerowania.

= = =

(*) To jest tekst satyryczny. Przed użyciem skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każda satyra niewłaściwie stosowana zagraża twojemu życiu lub zdrowiu.

• a-propos