Dziś mam dla ciebie dziwne pytanie: „Co naprawdę robisz, kiedy robisz to, co robisz?”. Z pozoru głupie, bo przecież, jeśli coś robisz, to właśnie to robisz. Nad czym tu się zastanawiać? Tymczasem bardzo często robiąc jedno, załatwiamy całkiem inną sprawę.

Na przykład berbeć w wózku drze się na spacerze nie dlatego, że chce wypłoszyć wszystkie żywe stworzenia w promieniu pół kilometra, ale dlatego, że mu mokro, głodno, za ciepło albo za zimno.

Uczeń, który w szkole dręczy kolegów, rzadko robi to dlatego, że jest sadystą. Znacznie częściej chce zdobyć „poważanie” wśród rówieśników i status „twardziela nad twardzielami”. Udaje mu się to tylko wtedy, kiedy wokół nie ma osoby, która obnażyłaby brak logiki w jego działaniu. Przecież prawdziwy twardziel nie ma powodu znęcać się nad słabszymi!

Uczniowie uczą się większości przedmiotów nie dlatego, że myślą o swojej przyszłości i „zdobywają bagaż wiedzy”, ale po to, żeby dorośli dali im już wreszcie spokój i się odczepili.

Janusz kupuje Lambo nie dlatego, że to wygodny samochód, i nawet nie dlatego, że lubi szybką jazdę (bo mało jest miejsc, gdzie można pędzić 300 km/h), ale po to, żeby zaimponować Grażynie i innemu Januszowi.

Wiele ludzkich działań to pozory – robienie zupełnie czegoś innego niż wydałoby się na pierwszy rzut oka.

Tymczasem szczęśliwe życie zaczyna się dopiero wtedy, kiedy zaczynasz robić to, co naprawdę robisz. Kiedy czerpiesz bezpośrednią, a nie pośrednią satysfakcję ze swojego działania. Na przykład zjeżdżasz na nartach po stoku i zostawiasz perfekcyjny ślad w nietkniętym nartami innego narciarza, świeżo spadłym śniegu. Nie interesuje cię, czy ktoś podziwia twoją maestrię, czy nie, bo ona sama w sobie jest wartością i twoim ostatecznym celem.

I tego ci życzę! Po prostu rób to, co robisz!

* * *

Jeśli podobał ci się ten artykuł

albo

• a-propos