Mam paskudny nawyk. A może nawet nałóg. Jestem dociekliwy. Uwielbiam rozumieć. Nic mnie tak nie wkurza, jak jakieś zjawisko, którego nie rozumiem. Na przykład spóźnia się pociąg, a mnie bardziej od samego spóźnienia drażni niewiedza, co było przyczyną. Dlaczego uważam, że dociekliwość jest paskudnym nawykiem? Bo denerwuje ludzi!

Ludzie bardzo często odbierają ją jako atak na ich sposób załatwienia jakiejś sprawy. A ja po prostu chcę zrozumieć, dlaczego coś zrobili tak, a nie inaczej. Bo może jest jakaś okoliczność, której dotychczas nie brałem pod uwagę i mam okazję się czegoś nauczyć? Oczywiście może mi się dane podejście do problemu i sposób jego rozwiązania podobać albo nie, ale najgorzej jest, kiedy nie rozumiem, dlaczego coś się zdarzyło.

Oczywiście jest mnóstwo spraw, które nie mają obiektywnego wyjaśnienia. Akceptuję to. Na przykład nie wiadomo, co było pierwsze: jajko czy kura? ;-) Ale cała reszta ma swoje wytłumaczenie, tylko ludzie nie zawracają sobie nim głowy, „bo tak się zawsze robiło” albo „bo tak wyszło i już”. A ja chcę zrozumieć.

Niestety bezmyślność bardzo często wiąże się z błędami albo co najmniej nieskutecznym działaniem, stąd moja dociekliwość bywa odbierana jako niesympatyczny akt agresji. A przecież jest taka niewinna!

Ciężkie jest życie człowieka dociekliwego, ale moim zdaniem znacznie bogatsze od życia człowieka powierzchownego. Kiedy dogłębniej od innych rozumiesz różne mechanizmy, możesz je wykorzystywać do zręcznego załatwiania spraw. Poza tym, znając uzasadnienie swojego postępowania, czujesz się pewniej i łatwiej osiągasz swoje cele.

Zatem, mimo pewnych niewygód interpersonalnych, zachęcam cię do dociekliwości. Czystej, nieskażonej złymi intencjami dociekliwości służącej rozjaśnieniu wszelkich niejasności. Po prostu pytaj, a będzie ci dane!

* * *

Jeśli podobał ci się ten artykuł

albo

• a-propos