No wiesz, czy zamykasz oczy, kiedy usiłujesz nakręcić nakrętkę na śrubę, której nie widzisz? Albo kiedy gdzieś grzebiesz ręką? Chodzi mi o te wszystkie sytuacje, w których wzrok nie ma szansy ci pomóc i w gruncie rzeczy przeszkadza. Niepotrzebnie absorbuje moce obliczeniowe twojego mózgu i utrudnia ci wykonanie czynności, które wymagają zręczności i skupienia.

Bo ja właśnie cierpię na taką przypadłość. Muszę odcinać zbędne zmysły, kiedy skupiam się na trudnym zadaniu, do którego nie są mi one potrzebne. Jeśli tego nie zrobię, idzie mi znacznie wolniej i mniej zgrabnie.

Podobnie jest w przypadku pracy twórczej. Na przykład teraz, kiedy piszę ten artykuł, wokół mnie panuje kompletna cisza. Za zamkniętymi drzwiami coś się dzieje, ale na szczęście tego nie słyszę. Niektórzy twierdzą, że w koncentracji pomaga im muzyka. W moim przypadku jest całkowicie odwrotnie. Bo dla mnie muzyka nie stanowi „tła”. Odciąga moją uwagę, chłonę jej piękno, analizuję, co robią poszczególne instrumenty, więc nie ma mowy o skupieniu się na pisaniu. Musi być cicho, jak makiem zasiał. W ostateczności zakładam słuchawki i puszczam szum fal morskich albo padającego deszczu, który zagłusza odgłosy otoczenia.

No właśnie: zamykam drzwi, zakładam słuchawki, zamykam oczy, bo nie potrafię siłą woli wyłączać swoich zmysłów. Muszą zostać odcięte „mechanicznie”.

Ciekawy jestem, czy ty też tak masz? Czy zamykasz oczy i zatykasz uszy, kiedy robisz to, tamto albo siamto?

• a-propos